|
Shankar, Ehsaan en Loy(S-E-L) kregen een grote uitdaging in handen toen ze hoorden dat ze de muziek mochten maken voor ‘Marigold’, een romantische komedie, die, volgens het onderschrift de ‘eerste Indo-US productie ooit’ is. De film heeft zelfs een Hollywood regisseur, namelijk Willard Carrol. Salman Khan en Ali Carter vertolken de hoofdrollen in de film. S-E-L moeten er dus voor zorgen dat de beide soorten publiek voorzien worden van muziek, dus zowel Hindi als Westerse muziek moet aan bod komen. We zullen eens even kijken of dat gelukt is, te beginnen bij de Hindi tracks...
Het album begint goed met ‘Yeh Pyar Kya Hai’ (Seven Stages of Love), een typisch achtergrond muziekje. Een romantisch voortkabbelend liedje. Shaan neemt je mee door de zeven stappen in de liefde. De eerste stap is liefde op het eerste gezicht, de rest moet je zelf maar luisteren! Javed Saab heeft en mooie songtekst geschreven voor dit nummer, maar niemand kan eromheen dat Shaan’s stem het mooiste is aan dit nummer. Hij heeft een prachtige stem en weet als geen ander emoties op te roepen met het langzaam zingen van dit nummer, terwijl hij zijn stem de hele tijd goed onder controle weet te houden. Luisteren naar zijn stem is echt genieten! Het zou kunnen dat je dit nummer meer gaat waarderen als je het vaker luistert, maar waarschijnlijk wordt je het al even snel zat. Behalve Shaan’s stem is het een redelijk gemiddeld nummer.
Als je van energieke muziek houdt, moet je maar snel door naar het tweede nummer ‘Yeh Pyar Hai’ (That’s love), gelijk een stuk aanstekelijker dan het vorige nummer! Het nummer begint langzaam, maar zodra Shaan begint te zingen wordt het al een stuk beter, zijn stem is zo vol enthousiasme! Toch blijft het een relatief rustig nummer totdat het refrein losbarst. Echt verslavend!
De beste Hindi track is waarschijnlijk ‘Sacha Pyar’ (The Meaning of Love). Naast ‘Yeh Pyar Kya Hai’ heeft S-E-L een ander romantisch nummer geproduceerd met minimale achtergrondmuziek wat het hele nummer een magische uitstraling geeft. Je focust je volledig op het rustig voortkabbelende zingen tot je opeens verrast wordt door een zachte crescendo, namelijk het refrein. Daar komt het nummer echt tot leven. Dit nummer laat echt een diepe indruk achter. En dit alles wordt gezongen door de redelijk onbekende Nikita Nigam (Pyare Mohan), waarschijnlijk brengt zij je met dit nummer het mooist gezongen nummer van het jaar. Javed Saab’s songtekst is prachtig, maar zij draagt het nummer. Dit nummer zal je steeds meer gaan waarderen als je het vaker luistert. Het enige minpunt is dat het nummer aan de korte kant is, maar dat is alleen maar weer het bewijs dat je zo lang mogelijk van dit nummer wilt genieten!
’Paagal Si Saari Lehren’ en ‘Tan Man’ lijken wel te zijn toegevoegd om de ruimte op te vullen, ze passen totaal niet bij het beeld dat je tot zover van het album gekregen hebt. Ze zijn niet verschrikkelijk slecht, maar ze springen er zeker niet uit. Ik zou zeggen: luister er een keer naar, maar verwacht niet te veel.
Dan nemen we nu een kijkje bij de westerse tracks.
De Amerikaanse RnB zangeres Shari Watson (ook bekend als Truth Hurts) zingt samen met Shaan de Engelse versie van ‘Yeh Pyar Kya Hai’ (Seven stages of love). Hoewel hij niet te vergelijken is met de geweldige Hindi-versie, is hij toch erg herkenbaar en de verandering van taal is niet opvallend. Als je het origineel mooi vond, dan is ook dit nummer een aanrader.
Shari levert een mooiere prestatie in haar solo ‘The Meaning of Love’ (Sacha Pyar Hai). De muziek is precies hetzelfde als in de Hindi-versie en het is grappig om te horen hoe de muziek ook prima in een westerse context past! De tekst is niet hetzelfde, maar Shari maakt het de moeite waard om ook naar dit nummer te luisteren!
Als je na het horen van deze nummers nog twijfels hebt of deze componisten wel goede Engelse muziek kunnen componeren, dan haalt het volgende nummer al je twijfels weg. Dit nummer is hoogstwaarschijnlijk het beste nummer op het hele album! Luister maar naar de muziek: het is S-E-L zoals wij ze kennen en van ze houden. Dit nummer is de ultieme mix tussen Hollywood en Bollywood, tussen westers en Hindi. Westerse beats worden ondersteund door ghungroo en tabla en de stemmen van Shaan en Shari passen perfect bij elkaar. Dit korte maar funky duet is een perfecte afsluiting van het album.
S-E-L bewijzen met dit album dat ze in staat zijn om een album te maken dat een mix is tussen westers en Hindi. S-E-L fans en fans van Shaan zullen zeker blij zijn met dit album. Ook liefhebbers van romantische nummers zullen dit album kunnen waarderen. Als je jezelf niet kunt rekenen tot één van deze dingen, dan is het zeer waarschijnlijk dat dit album niets voor jou is.
Marigold zal waarschijnlijk niet overladen worden met Awards, maar het is een bovengemiddeld album met een aantal hoogtepunten. Daarbij is het veel beter dan het andere nieuwe project van S-E-L, namelijk Heyy Babyy. Toch moeten we misschien minder gaan verwachten van S-E-L aangezien hun huidige muziek alleen nog maar in de schaduw kan staan van de muziek op het hoogtepunt van hun carrière…
Stéphanie Goudswaard
 |
